[ChristopheV]

Bijkomende vraag zou je Atoll omschrijven als muzikaal, fijn en aan de warme kant van het midden ?

[ChristopheV]

Audio GD ken ik niet. Misschien ben ik oppervlakkig maar na wat opzoekingen heb ik er niet echt vertrouwen in. Misschien onterecht, ik laat het in het midden.

Over een andere boeg: zou de Atoll electronique IN200Se of IN300Se of nog de DAC200+AM200 een goede match zijn. Als ik het goed begrepen heb werken Atoll versterkers de eerste 50 watt in klasse A ? Er zijn wel wat reviews over Atoll producten maar alles blijft technisch. Er wordt niet echt gesproken over de sound en hoe die in te schatten valt. Maakt het voor mij moeilijk om te weten of dit wel iets is voor mij.

Hoe zou jij Atoll-sound omschrijven tov bv Marantz of Rotel of NAD?

[ChristopheV]

Ja, idd de CA Edge A (of NQ+W) is een interessant toestel. Ik heb het wel graag zo cleane look en niet te druk. Ik vraag me af of het een traditionele AB-versterker is (lijkt van wel) maar wordt daar ook zoiets gedaan als bij de Azur 851w met (XD) crossover-displacement? Misschien kan iemand dit hier verduidelijken? Goede suggestie!

Hegel is geen klasse D dacht ik. Is AB met analoge computer per signaalstap die er storing uit haalt (mn de crossover). Iemand anders zal dat alvast beter kunnen uitleggen. Maar dat is het principe dat ik begrepen had. Maar net als de Edge A van CA is de H360 van Hegel even slikken aan prijskaartje van 5k€.

Ik kan moeilijk inschatten welk karakter bij de Sonetto VIII zou passen. CA ken ik een beetje maar de Edge is helemaal nieuw. Hegel wordt altijd gepaird met Kef in demo’s alsof die flink geduwd moeten worden om er iets uit te krijgen. Klopt dat wel? Zegt dat nu niet meer over Kef dan over Hegel? Niet objectief maar waarop baseren?

Lumin en Metrum zijn mooie toestellen. Ja, misschien als de versterker geen of mindere dac heeft. Natuurlijk voor de eenvoud en het gemak is het wel leuk als het ingebouwd is. Daarin is een pre/pro combo minsschien nog het best. Als de pre met de dac het laat afweten kun je de eindversterker verder gebruiken en moet je enkel een andere voorversterker met dac halen.

Open vraag zou Rotel te ruw zijn? Bij de review op Alpha van de RB-1590 werd het geluid als wat ruw omschreven. Sommigen op andere fora geven aan dat Rotel minder verfijnd is dan voorheen (pakweg 5-7 jaar gelenden), klopt dit?

Hoorde iemand al eerder de Edge reeks van Cambridge Audio?

Heeft iemand hier een set met Sonus Faber en Hegel? Welke modellen? Hoe zou je het geluid omschrijven ivm een andere set die je hoorde (of had)?

[ChristopheV]

Bedankt voor de suggestie alvast.

De PrimaLuna is een idd een mooie versterker. ook de MA252. Graag hou ik het liever bij solidstate ipv buizen. Hoofdzakelijk uit praktische overwegingen.

Lang ben ik liefhebber geweest van Marantz. De Marantz PM-11S3 (of zelf PM-11S2) zou voor mij nog logisch zijn. Ik hou van de Marantz sound. De PM-11 is zowat de laatste, voor mij althans, goede versterker van Marantz. De weg die Marantz nu is ingegaan ben ik niet meer voor alsook hun manier om om te gaan met digitale inputs. Met dat laatste zijn ze veel te spaarzaam, conservatief en dwingen ze je op hun manier bijkomend te investeren in een optisch station (als je daar te n minste niet voor wil kiezen) zijnde een sacd (SA-11) of netwerkspeler met cd-lade (ND8006) te kopen aan nog eens dezelfde prijs. Staat volgens mij niet meer in relatie met de intrinsieke waarde. Mocht ik het voor het zeggen hebben bij Marantz zou ik het anders aanpakken.

Dat laatste had ik in mijn eerste post vergeten te zetten: mijn bron is digitaal en niet analoog. Ik gebruik nagenoeg uitsluitend een HTPC als bron die naar een DAC gaat en dan de versterker. Vinyl is mooi en de analoge liefhebbers hebben volgens mij gelijk als ze de kwaliteit vergelijken met CD en al helemaal met mp3-toestanden. Alleen hi-res formats (DSD/SACD) zijn een waardig digitaal alternatief (mits steeds goed opname). Alleen jammer dat hi-res niet standaard is en dat tegelijk de loudnesswar niet aangepakt wordt – het zou de ondergang van de moderne muziek kunnen tegengaan en alle kansen kunnen geven aan intrinsiek goede muziek ipv mediagekke propaganda.

Terug naar mijn vraag – na herformulering: welke solidstate (geïntegreerde/pre+pro) versterker voor Sonus Faber Sonetto VIII die ook een goede DAC aan boord heeft? Of lijkt een aparte DAC je steeds een betere keus, en waarom ?

[ChristopheV]

Deze weet ik wel van, was me niet ontgaan.

Hier heb een punt. Deze keren inderdaad terug, zij het niet helemaal, naar de vorige traditie. Ze streven naar een balans tussen de efficiëntie van bassreflex en de tightness van gesloten luidsprekers door meer nadruk te leggen op de interne absorptie. Ben benieuwd hoe die klinken. Maar ‘slik’, die prijs is schrikken. Prijs per speaker is meer dan mijn budget voor een paar.

Ik me af of al die moeite die Yamaha hier doet de moeite waard is en of je niet beter resoluut kiest voor een gesloten dan heb je in elke geval niet meer efficiëntie maar wel meer plaatsingsgemak. Laatste is geen overbodige luxe in onze immer compacter wordende woningen en ook met steeds minder traditionele vormen van woonkamers. Ook zou de kostprijs (in dit geval toch) kunnen dalen en krijg je ‘in theorie tenminste’ meer bang-for-the-buck.

Het komt in feite op hetzelfde neer. Op heden is bassreflex de norm (waarom nagenoeg exclusief?) en worden de randjes eraf gelopen met slankere kasten en minder drivers met per definitie minder conusoppervlakte (is exponentieel evenredig met diameter driver) en conusmateriaal dat altijd maar dunner, stijver (althans zo beweerd) en efficiënter (eveneens althans beweerd) wordt. Lijkt me eerder een race onder fabrikanten om te zien wie zijn luidsprekers nog aan de man/vrouw kan brengen en tegelijk zijn winstmarge kan verhogen door zo onzichtbaar mogelijk te besparen. Het lijkt erop dat ontwerpers de gesloten kast niet eens meer voorstellen aan hun CEO omdat ze die niet zullen kunnen doen passen in het kostenplaatje dat vooropgesteld wordt. De verkoopprijs staat er los(ser) van en wordt gedicteerd door merkpositionering en pedigree gepusht door de sterkte van de marketingmachine. Dat zie je goed als je bv B&W gaat vergelijken met, in hun ogen allicht, een ‘wannabee’ als Teufel.

Om een non-discussie ten ontaarden zou je in theorie alles moeten objectiveren. Probleem is nu net dat hifi en nog meer luidsprekers evenzeer een objectieve als subjectieve (persoonlijke) zaak zijn. Dat subjectieve maken de marketing-bobo’ graag gretig gebruik van.

Even speculeren: het zijn allicht de marketing-yuppies die sinds eind jaren zeventig en begin jaren tachtig voor ‘nice paycheck’ (ik ben er 35) indirect het voorheen spontaan ontstaan ontwerpproces stelselmatig zijn gaan beïnvloeden door parameters en marge op te leggen. Hierdoor zijn veel van de ‘fine fleur’ zaken in ons leven verdwenen en moet je economiseren op ervaringen. Is niet alleen in hifi zo. Vroeger was alles beter? Ja en neen. Nuance is vereist. Maar bedenk even hoeveel mensen hebben tegenwoordig nog een muziek installatie van +1.000 euro? Er was ooit een tijd dat de generatie van de babyboomers (mijn vader bv) hierin investeerden net als in de aankoop van een auto. Toen was het ook meer ‘common place’ evenals de prijs hierdoor en nu is alles exclusiever geworden. Ik vraag me soms af wie de klanten van bv McIntosh en bv Audio Research zijn. Daar zitten zeker mensen bij die uit liefhebberij flink sparen of zelfs een lening aangaan maar daar zitten toch ook rijke hufters bij die niet eens het verschil kennen tussen een set van 5.000 euro of 50.000 euro en die enkel het zoveelste statussymbool kopen naast hun aston martin of andere bolides. Sommigen zullen nu zeggen dat dankzij die laatste groep de topmerken kunnen overleven. Zeggende woorden zonder fundament. Bovendien is wat minder middelen eens goed voor een onderneming daar stimuleer, onontsnapbaar dan, de innovatie meer en ook terugkeer naar essentie en de reden voor het ontstaan van hifi nl. thuis genieten van muziek ipv pochen en je lege ziel vullen (niet allen inbegrepen). Schoon schip? Kan dat nog als je in dit pad zit?

[ChristopheV]

Had ik dan allicht misbegrepen.

Ik stel nog in vraag voor ik ga zoeken. Er is zoveel informatie. Vooral veel over wat je niet zoekt en misschien niks van wat je wel zoekt.

Ik krijg zo stilaan de indruk dat het hele hifi-gebeuren bijna ‘getrolled’ wordt om een mediaterm te gebruiken. De transducers van geluid worden bijna dogmatisch gefixeerd binnen ‘geaccepteerde’ industriestandaarden. De rest moet je niet meer overwegen want is heiligschennis en wordt systematisch begraven.

Dan krijg je eens Andrew Jones die de AF-61 maakt voor Elac. Waarschijnlijk eens een uitlaatklep die even aandacht kreeg maar nu terug naar achteren gaat omdat er geen grote mediamachine achterzit zoals bij merken als B&W. Ook Elac wordt door velen verguisd als merk dat niet de juist stamboom heeft. Het is echt een innovatiekiller. De AF-61 is voor mij veel te gecompliceerd en lost niet echt de sonische problemen op maar schuift ze op en minimaliseert ze grotendeels. Daardoor ook hogere kostprijs omdat er ook meer materiaal is zit verwerkt.

Eenvoud siert (echte en niet schijnbare eenvoud).

[ChristopheV]

Boeiend interview waarin mijn punt deels aangehaald wordt (voor wat betreft dynamische luidsprekers): https://www.youtube.com/watch?v=Ja9BJn0lMxI

(en ja ik weet dat Hartbeth met bassreflex is)

[ChristopheV]

Je illustreert goed het dilemma waarmee ik zit. Ik verlaat een beetje het kleine vijvertje of microklimaat van de betaalbare entry-level en begeef me nu richting de zee waar ik mijn persoonlijk compromis moet vinden tussen de (vergevingsgezinde) kwaliteit en mijn budget.

Voor wat betreft het planar verhaal dat is naar alle eer en geweten niets voor mij. Ik kan me wel voorstellen dat in een ideale wereld (het esthetische even buiten beschouwing gelaten) een groot-formaat planar-oplossing kwalitatief beter is (met optimale versterking) bij kwalitatieve opnames als dat regel zou zijn eerder dan uitzondering. Jammer maar helaas is dat niet zo (opnamefouten zelfs nog buiten beschouwing gelaten). Bijgevolg is het daaruit wel logisch dat je naargelang je collectie keuze en je persoonlijke smaak/gehoor gedwongen ben om te kiezen. Daarmee kom ik eigen naadloos terug op het oorspronkelijk punt dat ik maakte maar dan beschouwd uit de andere richting nl. als je dan NIET kiest (voor gestelde redenen) voor een planar-oplossing en kiest voor de dynamische luidspreker dan kun je onder de soorten dynamische luidsprekers niet meer kiezen voor een gesloten luidspreker op de onbetaalbare modellen na zoals bv Magico luidsprekers en consoorten. De gesloten luidspreker is niet meer courant beschikbaar en laat de plaats voor in hoofdzaak de bassreflex (om te economiseren vermoed ik) en wat ik de exotisch varianten (om voor een novelty meer geld te kunnen vragen – uitzonderingen niet inbegrepen) zou noemen. Dit is nu net wat ik in vraag stel. Het is alsof iemand ergens beslist (een modegoeroe?) dat de gesloten luidspreker eruit moest en ook niet terugkeren mag terwijl er genoeg argumenten zijn voor het bestaan ervan en zeker een publiek voor is.

Men blijft volharden in de boosheid om zoveel mogelijk geluid uit een zo klein mogelijke verpakking te halen en wat bling-bling erop in het geval je nog zou twijfelen dat zo’n dure prijs mag gevraagd worden voor het product. Deze mindset is volgens mij ook gerelateerd aan de huidige loudness-wars. Bereik en kwaliteit worden opgeofferd voor compressie en geluidssterkte. Er is een analogie. Bij mij Mission M35 luidsprekers met bassreflex merk ik dat een bepaald volume nodig is om een evenwichtig en vol geluidsbeeld te krijgen. Dit heb je bij een (goed ontworpen) gesloten kast niet (Q 0.707) – het geluidsbeeld vormt zich reeds bij lage volumes (bijna fluistervolume). Fabrikanten weten dit daarom dat hun marketeers te pas en te onpas hun producten promoten met “echte concert ervaring” “alsof je er echt bij bent” en varianten daarop. Dan ga je (ten minste met gevoelige oren) eerst associëren met het hoge geluidsvolume op echte concerten en ga denken dat het ook zo moet met je luidsprekers thuis. En ja dat is wel eens tof zo luid gaan thuis net als op concert dat maakt indruk op je gasten die je uitnodigde om naar je indrukwekkend set te luisteren maar doe je ook vergeten dat het anders en volgens mij beter kan nl. geen loudness, goede opname en vol geluidsbeeld vanaf lage volumes zodat je muziek kan luisteren in woonkamer en niet naar PA-geraas want je staat niet op een weide of in een doos-vorm-zaal. Thuis onthaast je beter met humaan verantwoorde klanken dan industriële politieker correctheid. Ook hier een analogie met de tijden waarin we leven nl. maakt niet uit hoe politiek correct je bent in deze metoo-tijden uiteindelijk wordt je toch wel door iemand iets verweten beter dan om je eigen ding te doen en gewoon redelijk te blijven hoe moeilijk het ook is daarin een maatstaf te vinden.

Wat gefilosofeer voor een donderdagavond.

[ChristopheV]

Op Intel NUC (NUC5i5RYK – 5250U) gebruik ik VLC voor films en series (hoofdzakelijk in mkv-format) en voor audio kan ik geen afscheid nemen van oudgediende Winamp (veel Flac, wel wat MP3, beetje Wave nog en probeer zoveel mogelijk DSD te verzamelen van SACD-format) – en wordt afgespeeld via hmdi en usb.

[ChristopheV]

Dit is allicht ongewild een voorbeeld van wat ik mee in de maag blijf zitten of liever anticipeer voorafgaand aan de aankoop van een nieuwe stereo set.

Sommigen argumenteren dat er een sonische match moet zijn tussen versterker en luidspreker. Ga ik niet tegenspreken want is volgens mij wel zo. Maar dit wordt zo vaak gedicteerd door mensen die spreken uit pride of ownership en een mindere combo die ze samenstelden (geheel persoonlijk smaak uiteraard) niet als dusdanig durven erkennen.

Sommigen zeggen dan dat je eerst een goede luidspreker moet zoeken en dan geschikte versterking uit de logica dat de luidspreker het meeste invloed heeft op het geluid (dit volg ik zelf nog het meest maar ben ik dan ook niet weer heilig van overtuigd). Dit zijn doorgaans meestal deze die warmere/donkere luidsprekers combineren met stevige verstekers (zeker geen underpower) met hogere dempingsfactoren. Anderen stellen dan weer dat ze je een precieze en neutrale luidspreker moet kiezen zodat je eerst alles hoort en daar dan een warmere versterker aan moet hangen (meestal iets mindere vermogens) met lagere dempingsfactoren.

En dan heb je uiteraard nog iedereen daartussen die volgens sommigen de weg kwijt zijn of het gewoon niet weten of die een mix nastreven (dikswijls om te compenseren voor een sonische afwijking). Deze derde groep lijkt me de meest logische (eigenaardig genoeg misschien zo gesteld) maar zij blijven ten minste de gesteld idealen van sommigen in vraag stellen. Als je gelooft dat geluid niet perfect kan zijn maar in de real world steeds een compromis is (een scherpe maar toch een compromis) dan weet je als fabrikant dat er naar deze niet gefixeerde consumer moet luisteren. Zij stellen het compromis namelijk in vraag en zorgen zo op indirecte manier voor een uitbalancering van het hifi-gamma.

Hier is de CM10 doorgaans te bestempelen als de precieze luidspreker. Gekoppeld aan de AVM (ook precies) een doorslag van één en al detail. Duidelijk niet mijn voorkeur maar elk zijn smaak uiteraard (respect). Maar hier zie ik toch dat de combo voor jvd2000 ten onvergevend is.

Ik zou niet weten wat ik je moet aanraden. Als ik nu zou zeggen koppel daar een sonus faber aan dan zal het vermoedelijk muzikaler klinken maar misschien ook een mismatch zijn, zeker volgens fanboys die de geijkte combo’s verdedigen. Die zouden iets zeggen zoals sonus faber+mcintosch en avm+?. Anderen zouden dan B&W als de sterke zien en je AVM op de korrel nemen en bv voorstellen dat je rotel of classé gaat kopen of dan weer gaat upgraden naar de 702S2 voorstellen.

Van al dat kiezen, missen vanwege luister moe worden en dan opnieuw verkopen en kopen wordt maar één iemand beter nl. de fabrikanten. (hoe gaat het spreekwoord alweer in nederland?: goed/(mis)koop is duurkoop – even lachen ik ben nl. vlaming) Ook de dealers kunnen hier toch niet blij mee zijn? Immer twijfelende klanten die maar blijven terugkomen en niet kiezen en als ze dan kiezen komen ze terug om iets in te leveren/terug verkopen. Ik stond zo eens in de winkel toen de dealer een tirade afstak tegen een klant (fijn dat). De kern van de zaak/probleem is volgens mij dat er bij fabrikanten veel te industrieel ontworpen wordt. Een industriële look is één iets, een industriële sound iets anders – het product moet nog op mensenmaat zijn en niet robotmaat. Zoals bv luidsprekers die ten hoog doorlopen in frequenties die de meeste mensen niet meer horen of toch niet horen in de mate dat ze er nog auditieve informatie van kunnen maken en niet identificeren om dan nog niet te spreken van onbewust gehoor en psycho-akoestiek.

Het ontgoochelt me diep dat we komen van een tijd waarin en nog filterknoppen zaten op een stereo versterker om het bereik te beperken (bv marantz pm700) naar tijden van purisme waarvan de grondslagen en basisprincipes niet in vraag gesteld mogen worden. Er is geen pragmatische aim-small-miss-small meer – het is doorgeslagen naar blind individualistisch fundamentalisme waarin je voor iets ben of tegen dan kies je het juiste. Maar wat is juist voor wie als je in het wilde weg producten maak voor een niet gedefinieerd publiek?

Enfin ik laat me even uit over de achtergrond.

[ChristopheV]

In dat aanbod vertrouw ik niet echt.

Idd buizenversterkers zijn leuk maar ook minder praktisch. Ik verkies dan liever solid state in klasse A. Dan denk ik aan de bv Sugden A21SE. Alleen jammer dat ik dan ook nog dac moet zoeken. De ‘800’ pre en pro combo is dan beter maar ook peperduur en voor mij onbetaalbaar.

Ik probeer eerst de juiste luidspreker te vinden en dan pas me vast te pinnen op een versterker. Bij dat laatste kijk ik naar solid state met vermogens van min 100W tot 200W (wattages altijd debateerbaar uiteraard) en met een warme/donkere inborst (zeker niet te analytisch).

Ik kan er maar niet over de indruk geraken dat de meeste moderne luidsprekers zo artificieel klinken. Ik kan ook wel een alu versierlijst (KEF) en mooie laklaag (B&W) en toffe bindingposts appreciëren maar het is nog altijd de ziel van de luidspreker die primeert en daarin zijn het vaker dan niet verloren zieltjes.

Tegenwoordig is men geobsedeerd met het nastreven van een referentie neutraliteit in een luidspreker en pocht men met de afwezigheid van iedere verkleuring van het geluid als een inherente nobelheid. Ik ben volledig akkoord dat een wollig klinkende luidspreker niet wenselijk is en zelfs een ongezonde gewenning zou zijn maar duizenden individuele luidsprekerontwerpen wereldwijd ontwerpen met zelfverklaarde neutraliteit is evenzeer een zinsbegoocheling. Een luidspreker lijkt me nog steeds een compromis te zijn en in dat licht lijken de fundamentele basisprincipes (gesloten kast bv) me belangrijker te zijn dan de vele ‘top-technologieën’ en tweaks die een ‘afwijking’ dan weer moeten beheersbaar maken of bij sommige mindere luidsprekers zelf moet verdoezelen. Tenzij ik me hier vergis en miskijk?

[ChristopheV]

Het lijkt idd logisch dat de elektrostaat voorstelt. Sommigen hebben daar weinig goede woorden voor. Beetje onterecht vind ik wel.

Voor mij is de (kwaliteitsvolle) elektrostaat aan de ene kant goed wegens het uniforme geluidsbeeld dat ze als geen ander kunnen weergeven maar aan de andere kant zijn ook niet echt vergevingsgezind en in die zin nogal beperkend naar muziek selectie en opnamekwaliteit toe.

Ik blijf toch liever bij de klassieke dynamische luidspreker en dit ook omwille van praktische redenen en de gekende bemerkingen bij elektrostaten.

[ChristopheV]

Dank voor je antwoord, maar dat is niet echt wat ik bedoelde.

Liever iets huiskamer vriendelijker en volgens het format paar zuilluidsprekers + stereo versterker (of pre+pro combo).

Ik probeer me te oriënteren naar een (zuil)luidspreker die bij me past en dan een versterker daarbij voorzien binnen gesteld budget.

Luidspreker keuze is natuurlijk voor groot deel subjectief en daar maak ik me ook hier in bepaalde mate schuldig aan. Binnen de markt kan ik me toch wel een beetje richten of betere gezegd weg richten van de dingen die niet voor mij zijn. Probleem is dan natuurlijk wat blijft er dan over of waar kan ik me wel in vinden.

Tis moeilijk toegegeven maar zo kan ik voor mezelf toch het volgende uitmaken (persoonlijk):
– B&W 702 S2 => klink zeer gedefineerd en fijn maar het bass-fundament is me te steriel wel strakker (voor bassreflex) maar toch te veel van “ik doe het correct” ipv “ik klink leuk” – goed voor studio misschien maar voor de woonkamer en voor allerlei soorten kwaliteiten van bron-materiaal is dat minder;
– Monitor audio eens kort gehoord – ik weet niet meer welk model maar ook hier harde klanken en dikwijls onnatuurlijk – de focus ligt te zeer op scherp en hard dan verfijnd en met textuur;
– KEF R900 => Uni-Q eenheid is inderdaad een mijlpaal inzake cohesie van klank maar ook hier opnieuw die focus op hoge tonen en het laag fundament dat niet mee volgt;
– Canton Vento 896 DC => heb ik nog niet gehoord – deze is misschien wat – bassreflex is vloergericht en daardoor misschien wat minder hinderlijk;
– Focal Aria 948 => lijkt me ook wat, de recensies spreken elkaar wat tegen, maar ik toch wel wat schrik van die metalen tweeter en die basspoort aan de voorzijde voor de beruchte chuff;
– Dali Opticon 8 => lijkt me mss ook wat maar me baserende op recensies zou deze ook redelijk hard klink ipv verfijnd;
– Dynaudio Excite X44 => lijkt me mss ook wat maar sommige recensies spreken over een plastieken sound vanwege het MSP-materiaal in de drivers.

Even heel eerlijk zijn: ik ben auditief gezien niet helemaal mee met de meest hifi-adepten van tegenwoordig. Alle luidsprekers waar ik ooit naar luisterde en op heden naar luister hadden/hebben allemaal soft dome tweeters en de andere drivers papierconussen. De laatste twee hebben een conservatieve bassreflex poort op de achterzijde (problemen kamer akoestiek). Terwijl ik met mijn fragiele oortje moet vaststellen dat de meest luidsprekers tegenwoordig hardere en lichtere materialen gebruiken die ook gedefinieerder maar ook scherper en harder klinken. Vermoedelijk worden die andere materialen erin verwerkt om snellere drivers te maken maar allicht (of eerder) ook om kosten te besparen. Als je dit even aanneemt (persoonlijke mening) dan lijkt het mij ergens wel logisch dat je niet zonder bassreflex poort kan omdat je die nodig heb om met intensere bas die hardheid wat te verdoezelen. Mijn oren horen die tegenstelling. Even ‘op flessen getrokken’ is het alsof je nagels op een krijtbord aangenamer wil laten klinken met doffe boem van een pauk of twee (de bas en dan de reflex-boem). En dat allemaal om één of meer bass-drivers te kunnen gebruiken met een lager gezamenlijk conusoppervlak (kostenbesparend voor meer winst) in een slanke kast en de ‘afval of rest klank’ van de bas te recycleren om dat ‘passeerbaar’ te houden voor onze oren. Elke luidspreker is een compromis maar ik begin zo stilaan meer en meer te geloven dat dit een een nep-compromis is ten koste van ‘beter’ geluid en ten voordele van winstcijfers (prijzen luidsprekers zijn niet gedaald over de laatste jaren).

De vraag die in mijn hoofd spookt: waarom worden er geen gesloten luidsprekers meer gemaakt met strakke bas en met drivers die gemaakt worden van kwaliteitsvolle natuurlijke en neutrale materialen die niet zo hard klinken zodat er geen basspoort nodig om met die ‘-3db bump’ de zaak te redden? Ook ‘betere’ merken doen mee met deze micro-economie. Is er dan niemand in hun design-team of atelier die de bedenking maakt: “maar als dat nu eens in een gesloten kast kon doen dan kan het nog wat beter”?
Bv Sonetto VIII van Sonus Faber ziet er prachtig uit en met basspoort naar vloer gericht allicht strakker op de lage tonen maar zou dat ook gesloten kunnen of zijn die alu-drivers dan weer te hard en moet er met een ander materiaal gewerkt worden?

Mijn gedachten even vrijuit – en persoonlijk.

Ik zoek een muzikale zielvolle zuilluidspreker. Als niemand ooit nog gesloten luidspreker zal maken dan zal ik ook de markt moeten volgen – realiteit.

[Author]

Posts