Het is en blijft natuurlijk een vreemd verschijnsel dat de oeroude LP populair blijft, terwijl er veel betere alternatieven zijn…
Volgens een alleraardigst artikel van de ‘Audiophiliac‘ Steve Guttenberg is het juist het analoge karakter dat veel mensen verliefd maakt op het geluid van de LP. Digitaal geluid is wellicht té perfect en past niet bij ons analoge wezens, levend in een analoge wereld bomvol imperfecties. En ook is er het hele ‘spel’, waarbij je echt feeling hebt met de techniek. De naald op de plaat zet, er naar kunt kijken. Een echt tastbaar medium dus. Dat er hierbij wat ruis en tikken ontstaan werkt eigenlijk alleen maar sfeerverhogend. Het is dus vooral een gevoel dat tussen de oren zit. Maar zeg nou eerlijk: is muziek ook niet een emotie die voornamelijk tussen de oren zit?
Tastbaar
Guttenberg is het eens met de liefhebbers van vinyl die beweren dat de muziek simpelweg beter klinkt. Nu is dat een stelling die we wagen te betwijfelen. Tenzij je de definitie ‘beter’ anders omschrijft. In de zin van ‘beter passend bij het analoge karakter van het menselijk gehoor’, bijvoorbeeld. Misschien klinkt een digitale opname soms wat kil, juist omdat de imperfectie ontbreekt. En dat maakt muziek dan misschien weer wat afstandelijker. Het is in ieder geval een psychologisch gezien ietwat ongrijpbaar fenomeen. Want zeg nou zelf: wie kijkt er – ook als hardcore digitaal liefhebber – niet toch stiekem gefascineerd naar een draaiende platenspeler en vindt de lucht van een net uit de hoes gehaalde LP wel lekker? Mogelijk is het die ‘complete ervaring’ die vinyl populair maakt bij een specifieke groep mensen. Of dat tot in de eeuwigheid zal duren? Wie weet…