Het is alweer het zesde album van deze Britten. Het gaat harder dan je denkt vandaag de dag. De band bracht zijn eerste album uit in 2003. Elf jaar later nummer zes: The Take Off and Landing of Everything.
Opvallend aan The Take Off and Landing of Everything, is dat het album wat rustiger is. De sfeer is meer ontspannen. Het is alsof de band zijn rust heeft gevonden. Of wellicht balans? Guy Garvey – de leadzanger van de band – zegt ook dat hij de grijze gebieden interessanter vindt dan het zwart / wit. Goed… dat mag. Maar échte statements krijg je niet natuurlijk.
Wie ‘Build a Rocket Boys’ geweldig vindt, zal de wat rustigere sfeer van deze nieuweling wellicht wat teleurstellen. Wij vinden het wel prettig, want naar ons idee ligt daar ook de kracht van Elbow. Sfeer neerzetten. Rust met een onderliggende spanning. Want je weet het nooit bij Elbow… het kan ineens knallen met een paar flinke uithalen van Garvey.
Polijsten
Feit is wel dat The Take Off and Landing of Everything iets meer gepolijst en minder gedurfd is. Het blijft een beetje in het midden hangen. Geen echte uitschieters. Geen gedurfde experimenten die op eerdere albums van de Britten nog wel te horen zijn. Denk aan Asleep in the Back. Eén van de beste albums naar ons idee.
Dit neemt niet weg dat Guy Gavey niet voor perfectie is gegaan op The Take Off and Landing of Everything. Dat is namelijk we degelijk het geval. En ook al hoorbaar bij de huidige radio-single. Een prachtig nummer in opbouw, uitvoering én zang. Kortom: zeker een geslaagde productie. Zeker typisch Elbow…