De heren uit Londen hebben na ongeveer drie jaar een nieuw album de wereld in geschoten. Verwacht geen banjo’s, want die gaat u niet vinden. Nee: de Britse folkband is een heel andere kant opgegaan. Pop… met wat melancholie. Poe: dat is schrikken zeg!
Als groot fan van Mumford and Sons is Wilder Mind een complete schok. Ja: redacteur in kwestie was al enigszins voorbereid door de singles op de radio. En nee: die maakten redacteur in kwestie niet blij. Believe lijkt wel Coldplay. (Wat trouwens een prima band is). En The Wolf – hoewel wat beter – is ook gewoon middle of the road pop.
18o graden…
Helaas voor de fans van Mumford and Sons is dit gewoon wat de band heeft besloten als richting. Winston Marshall moet de banjo zat zijn geweest. In plaats van de banjo is er nu gewoonweg elektrische gitaar. En ja: ook dat kunnen ze prima bespelen. Maar pakkend klinkt het niet. En het is gewoon geen Mumford and Sons meer.
Geen pakkende sound
Als Mumford & Sons nog steeds de opzwepende sound hadden behouden, was het wellicht gewoon wennen. Er zijn bands die dat kunnen ‘flikken’. Radiohead heeft ook wel wat stijlwisselingen doorgevoerd. En U2 ook. En natuurlijk verlies je fans. Maar je wint er soms ook nieuwe zieltjes mee.
Het is de vraag of Mumford and Sons het gaat lukken met dit album. Het mist ziel. Het mist onderscheidend vermogen. De nummers kabbelen maar wat door. Geen opzwepende gitaren, geen energie en ook geen diepere teksten die u kunt vinden op Sigh No More en Babel. Echt doodzonde dit.