NuPrime Dac-9X – Xtreme?

Weergave

Bij de multitest bleek al snel dat dit een erg detailrijke dac is. Snel, open en inzichtelijk. Het was de enige dac die een detail uit ‘Every little thing’ van Royskopp helemaal naar de voorgrond bracht. Ook in onze set ervaren we dezelfde kenmerken. 

Deep Waters’ van Richard Hawley klinkt fris en helder. Op ‘Gene’ van Robert Ellis zijn de belletjes in het nummer veel makkelijker waarneembaar dan op andere dacs die hier resideren. Op ‘Perfect World’ van Big Scary wederom belletjes, micro-details zeg maar, die makkelijker hoorbaar zijn. 

Ook langdurig luisteren is geen probleem. Het hele album “Lovesongs” van Loverman is in een zucht voorbij. Deze dac legt nergens de nadruk op en kleurt niet. In de juiste set, voor de juiste luisteraar, valt nog weinig te wensen. 

Vergelijken

We hebben ook de SMSL VMV-D2 meegenomen, maar die moet toch duidelijk de duimen leggen tegen de Nuprime Dac-9X. De SMSL heeft een mooi middengebied maar na langdurig luisteren klinkt hij donkerder en minder betrokken. Het verschil is best groot.

Onze Sonnet Morpheus (3500 euro) mag dan wat minder transparant zijn, hij countert met meer verfijning en een meer organische tonaliteit. De Morpheus legt meer de focus op vloei, waarbij we de NuPrime eerder als snedig zouden omschrijven. Hier is het een kwestie van smaak. 

Ga je naar een nog duurdere converter, zoals de Aqua La Scala (7500 euro), dan krijg je alles. Dan luister je niet meer naar een analoge of digitale set maar enkel naar muziek. Dan is er textuur, densiteit, klankkleur, diepte, inzicht en verfijning. Maar ook snelheid, transparantie en detail. Maar goed, dan spreken we over een totaal andere prijsklasse natuurlijk.