Setup
Inhoud
We testen de Bathys via Bluetooth. In de DAC-modus sturen we via de Macbook Pro Thunderbolt/USB-C uitgang aan. En de analoge ingang wordt in de testperiode gevoed door de EarMen stack (PSU-3 voeding, CH-Amp hoofdtelefoonversterker, Tradutto DAC).
Audirvāna is in alle gevallen de afspeel-applicatie, ook bij Bluetooth.
Le son: énergie!
Het eerste wat opvalt is energie en ruimte. De Bathys klinkt erg open voor een gesloten hoofdtelefoon en dat is een compliment.
Als eerste spelen we Crazy Race en Kansas City Funk van trompettist Roy Hargrove op het album Distractions. Een neo-soul-track met zang, een jazz-ensemble en een pompende bas. Deze bas is al snel dominant en drukt de rest van de muziek weg. Dit horen we vooral bij Bluetooth. De bas is alomtegenwoordig en wordt behoorlijk dominant. Bij de analoge ingang is dit effect nagenoeg weg en is het een andere weergave, een stuk neutraler hoewel de nadruk op de bas blijft. Als we de USB-kabel aansluiten en de DAC activeren vinden we dit eigenlijk de meest prettige instelling.
We blijven bij de soul, jazz en funk en luisteren naar vibrafonist Roy Ayers die tijdens het testen van de Bathys op 84-jarige leeftijd overleed. Ayers is een van de meest gesampelde artiesten; luister maar naar Liquid Love of Everybody Loves The Sunshine (volgens WhoSampled mar liefst 207 keer gesampled, onder meer door Dr Dre en Mary J Blige). We luisteren naar Searching en net als zijn andere werk klinkt het zo nieuw en fris. Het is moeilijk voor te stellen dat het uit de jaren 70 komt. De warme vibrafoonklank en de sound van de studio zijn goed hoorbaar waarbij we ook nu kiezen voor de DAC als best klinkende optie.
Deze review van een Franse hoofdtelefoon zou niet compleet zijn zonder Franse muziek en vaste lezers weten dan dat we Jacques Loussier’s interpretate van Bach’s Little Fugue in G op de digitale draaitafel leggen. Ook hier horen we dat de Bluetooth-Bathys erg bass-happy is; opvallend is dat het uitmaakt welke streamingapplicatie we gebruiken. Zo klinkt Qobuz direct vanaf de Qubuz-app op telefoon en via bluetooth bassiger en minder ruimtelijk dan Audirvãna (Qobuz, bluetooth).
Om in de Franse sfeer te blijven luisteren we vervolgens naar Frida Boccara, Cent Mille Chansons uit 1969. Sluit goed aan bij de Bach-interpretatie van Loussier want deze compositie vertoont veel overeenkomsten met een aria uit de Matthäus Passie (mache Dich, mein Herz rein). De opname van Cent Mille Chansons is niet al te best, althans de versies die wij beluisterden. Maar een goed audiosysteem moet in staat zijn hier ook fatsoenlijk mee om te gaan. Het orkest dat Boccara begeleidt is te hard opgenomen, zo lijkt het. We horen tape-verzadiging en vervorming. En ook hier domineren en verdringen de contrabassen de zang in luide passages. Dit is het meest hoorbaar bij bluetooth. Bij gebruik van de DAC en de analoge ingang klinkt het meer in balans.